Άρθρο: Η ιστορία των καλτσών από νάιλον
Η ιστορία των καλτσών από νάιλον
Πριν από το νάιλον υπήρχε το μετάξι
Μέχρι τη δεκαετία του ’30, οι κάλτσες ήταν από μετάξι, βαμβάκι ή μαλλί. Το μετάξι ήταν το πιο όμορφο και ταυτόχρονα το πρόβλημα: ακριβό, ευαίσθητο και πλήρως εξαρτημένο από τις εισαγωγές. Ένας πόντος σήμαινε σημαντική οικονομική ζημιά.
Στα εργαστήρια της DuPont, μια ομάδα υπό τη διεύθυνση του χημικού Wallace Carothers εργαζόταν πάνω σε συνθετικές ίνες. Στα μέσα της δεκαετίας του ’30, αυτό οδήγησε σε ένα πολυαμίδιο που ήταν ανθεκτικό, ελαστικό και γυαλιστερό. Ονομάστηκε νάιλον.
15 Μαΐου 1940
Οι νάιλον κάλτσες πωλήθηκαν για πρώτη φορά σε μεγάλη κλίμακα στο κοινό στις 15 Μαΐου 1940 στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια ημέρα που έμεινε στην ιστορία ως N-Day. Η ζήτηση ήταν τεράστια και τα αποθέματα εξαντλήθηκαν μέσα σε λίγες ημέρες.
Η γοητεία τους εξηγούνταν εύκολα. Το νάιλον ήταν πιο ανθεκτικό από το μετάξι, διατηρούσε καλύτερα το σχήμα του και ήταν φθηνότερο. Για πρώτη φορά, μια εκλεπτυσμένη κάλτσα δεν ήταν είδος πολυτελείας για μια μικρή ομάδα.
Ο πόλεμος διακόπτει τα πάντα
Λίγο αργότερα, η παραγωγή σταμάτησε. Το νάιλον αποδείχθηκε εξαιρετικά κατάλληλο για αλεξίπτωτα, σχοινιά και μουσαμάδες σκηνών, και η παραγωγή στράφηκε στη στρατιωτική χρήση.
Οι κάλτσες εξαφανίστηκαν από τα καταστήματα και δημιουργήθηκε μια ζωηρή μαύρη αγορά. Από εκείνη την περίοδο προέρχεται και η γνωστή εικόνα των γυναικών που σχεδίαζαν μια γραμμή στο πίσω μέρος της γάμπας τους, ώστε να δημιουργούν την εντύπωση ότι φορούσαν κάλτσες.
Οι ταραχές του νάιλον
Όταν η παραγωγή ξανάρχισε μετά τον πόλεμο, η ζήτηση ήταν αδύνατο να καλυφθεί. Το 1945 και το 1946 σχηματίστηκαν σε διάφορες αμερικανικές πόλεις τεράστιες ουρές έξω από καταστήματα που είχαν παραλάβει παρτίδες νάιλον καλτσών. Υπάρχουν αναφορές για χιλιάδες ανθρώπους έξω από ένα μόνο κατάστημα. Ο Τύπος τις βάφτισε nylon riots.
Λίγα ενδύματα έχουν προκαλέσει ποτέ τόσο άμεσο δημόσιο ενθουσιασμό.
Από τη ραφή στο χωρίς ραφή
Οι κάλτσες εκείνης της εποχής ήταν Fully Fashioned: πλεκτές επίπεδα και ραμμένες στο πίσω μέρος με μια ραφή. Η ραφή δεν ήταν στιλιστική επιλογή, αλλά κατασκευαστική ανάγκη.
Στη δεκαετία του ’50 έκανε την εμφάνισή της η μηχανή κυκλικής πλέξης. Κατασκεύαζε μια κάλτσα χωρίς ραφή με μία μόνο διαδικασία, πιο γρήγορα και πιο οικονομικά. Μέσα σε μία δεκαετία, η ραφή εξαφανίστηκε σε μεγάλο βαθμό από τους δρόμους, ακριβώς τη στιγμή που η τεχνολογία την έκανε περιττή.
Το καλσόν αλλάζει το παιχνίδι
Η πραγματική αλλαγή ήρθε στη δεκαετία του ’60. Οι φούστες έγιναν πιο κοντές και μια κάλτσα με ζαρτιέρες έγινε έτσι πρακτική: το πάνω μέρος της απλώς φαινόταν. Το καλσόν, μια κάλτσα και ένα σλιπ σε ένα, έδωσε τη λύση.
Μια δεύτερη εφεύρεση συνέβαλε επίσης. Το 1958, η DuPont ανέπτυξε μια ελαστική ίνα που έγινε γνωστή με την ονομασία Lycra. Χάρη σε αυτήν, οι κάλτσες και τα καλσόν μπορούσαν να τεντώνονται μαζί με το πόδι, κάνοντας την εφαρμογή πολύ πιο ανεκτική.
Και τώρα;
Το καλσόν έγινε καθημερινό προϊόν, ενώ η κλασική κάλτσα έγινε επιλογή. Αυτό ακριβώς είναι που τη διατηρεί ενδιαφέρουσα: όποιος φορά σήμερα Fully Fashioned κάλτσες, δεν το κάνει επειδή είναι απαραίτητο, αλλά επειδή επιλέγει αυτή την εμφάνιση.
Οι μηχανές που κατασκευάζουν αυτές τις κάλτσες χρονολογούνται ακόμη από εκείνες τις πρώτες δεκαετίες. Δεν κατασκευάζονται πλέον καινούριες.
